بعد از ايام نمايشگاه مطبوعات و برخوردهاي افراد معلوم الهويه با افرادي همچون بهشتي و كروبي متني نوشتم كه در 13 آبان تا حدودي اثبات شد اين مطلب را روي وبلاگ ميگذارم هرچند آنها كه بايد بشنوند گوش شنوا ندارند...
مقدارکلی انرژی درجهان همواره ثابت است. انرژی از بین نمیرود وتنها از حالتی به حالت دیگرتبدیل میشود.
این یکی از اصول بنیادین علم فیزیک است.
اگر دقت کنیم این اصل را نه تنها در انرژیهای مادی موجود در طبیعت بلکه در انرژی های جاری در بطن جوامع بشری به وضوح رویت میکنیم. به عنوان مثال "نیروی جوانی" را به عنوان یک انرژی پتانسیل در سطح جامعه بشری در نظر میگیریم. این انرژی در هر سطحی که در جامعه موجود باشد از بین نمیرود بلکه به گونه ای بروز پیدا میکند. بدیهی است که اگر بستر های مناسب جهت بروز مثبت این انرژی – مانند زمینه های ورزشی وهنری و علمی و صنعتی و...- مهیا نباشد این انرژی در بسترهای دیگری که ممکن است به جامعه آسیب برساند – همچون شرارت و بزهکاری و...- ظهور پیدا میکند.
یکی از مهمترین پتانسیل های موجود در هر جامعه ای "میل همگانی به مشارکت مدنی" است. به عبارت دیگر تمایل عمومی در سطح یک جامعه جهت مشارکت در عرصه سیاسی وحکومتی آن جامعه یک نیروی محرک بسیار قوی و در عین حال پشتوانه ای قابل اتکا برای حکومتها جهت حرکت رو به جلو در فضای بین المللی است.
درجوامع امروزی این نیروی عظیم ملی با استفاده از ابزاری به نام انتخابات به بدنه حکومتها تزریق میشود و باعث جریان یافتن این انرژی عظیم در رگهای یک حکومت میشود.
حال اگر این انرژی از این راه امکان ظهور پیدا نکند به مانند سایر گونه های انرژی در بسترهای دیگر بروز مینماید.
آنچه امروز در جامعه خود با آن مواجه هستیم نمونه ای از این اتفاق است. یعنی مردمی با این عقیده که مشارکت مدنی آنها در صندوقهای رای سرکوب شده قصد دارند برای تحمیل این میل جمعی به ساختار حکومت از بسترهای دیگری استفاده کنند.
آنچه که در این مقطع باید از سوی حاکمان در نظر گرفته شود این است که این میل اجتماعی از بین نمیرود و اگر سرکوب نوع کتبی آن – رای – موجب بروز حالت شفاهی – تظاهرات – گردید خردمندانه نیست که با سرکوب اعتراضات مدنی زمینه و بستر جهت هدایت این نیروی جمعی به سمت اقدامات عملی – نظیر درگیری و اقدامات تلافی جویانه و... – مهیا گردد که قطعا برنده چنان نزاعی نه مردم و نه دولت بلکه دشمنان قسم خورده این آب و خاک خواهند بود.
متاسفانه در روزهای اخیر و در حاشیه نمایشگاه مطبوعات شاهد برخوردهایی از جانب برخی اشخاص و گروهها بودیم که به نظر میرسید با برنامه ریزی و هدایت آگاهانه انجام میگیرد.
این گونه اقدامات میتواند باعث ورود کشور به مرحله ای دشوار از بحرانهای داخلی گردد و لذا شایسته است بانیان و حامیان این برخورد ها با نگاهی منصفانه به آنچه که در این چند ماه از برخوردهای اینچنینی عاید ملت و مملکت گشته در راه خود تجدید نظر نمایند و پیش از اینکه هزینه های این منازعات غیر قابل جبران شود در کنار حقوق طیف خود حقوق مخالفان را نیز در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران محترم بشمارند.
مقدارکلی انرژی درجهان همواره ثابت است. انرژی از بین نمیرود وتنها از حالتی به حالت دیگرتبدیل میشود.
این یکی از اصول بنیادین علم فیزیک است.
اگر دقت کنیم این اصل را نه تنها در انرژیهای مادی موجود در طبیعت بلکه در انرژی های جاری در بطن جوامع بشری به وضوح رویت میکنیم. به عنوان مثال "نیروی جوانی" را به عنوان یک انرژی پتانسیل در سطح جامعه بشری در نظر میگیریم. این انرژی در هر سطحی که در جامعه موجود باشد از بین نمیرود بلکه به گونه ای بروز پیدا میکند. بدیهی است که اگر بستر های مناسب جهت بروز مثبت این انرژی – مانند زمینه های ورزشی وهنری و علمی و صنعتی و...- مهیا نباشد این انرژی در بسترهای دیگری که ممکن است به جامعه آسیب برساند – همچون شرارت و بزهکاری و...- ظهور پیدا میکند.
یکی از مهمترین پتانسیل های موجود در هر جامعه ای "میل همگانی به مشارکت مدنی" است. به عبارت دیگر تمایل عمومی در سطح یک جامعه جهت مشارکت در عرصه سیاسی وحکومتی آن جامعه یک نیروی محرک بسیار قوی و در عین حال پشتوانه ای قابل اتکا برای حکومتها جهت حرکت رو به جلو در فضای بین المللی است.
درجوامع امروزی این نیروی عظیم ملی با استفاده از ابزاری به نام انتخابات به بدنه حکومتها تزریق میشود و باعث جریان یافتن این انرژی عظیم در رگهای یک حکومت میشود.
حال اگر این انرژی از این راه امکان ظهور پیدا نکند به مانند سایر گونه های انرژی در بسترهای دیگر بروز مینماید.
آنچه امروز در جامعه خود با آن مواجه هستیم نمونه ای از این اتفاق است. یعنی مردمی با این عقیده که مشارکت مدنی آنها در صندوقهای رای سرکوب شده قصد دارند برای تحمیل این میل جمعی به ساختار حکومت از بسترهای دیگری استفاده کنند.
آنچه که در این مقطع باید از سوی حاکمان در نظر گرفته شود این است که این میل اجتماعی از بین نمیرود و اگر سرکوب نوع کتبی آن – رای – موجب بروز حالت شفاهی – تظاهرات – گردید خردمندانه نیست که با سرکوب اعتراضات مدنی زمینه و بستر جهت هدایت این نیروی جمعی به سمت اقدامات عملی – نظیر درگیری و اقدامات تلافی جویانه و... – مهیا گردد که قطعا برنده چنان نزاعی نه مردم و نه دولت بلکه دشمنان قسم خورده این آب و خاک خواهند بود.
متاسفانه در روزهای اخیر و در حاشیه نمایشگاه مطبوعات شاهد برخوردهایی از جانب برخی اشخاص و گروهها بودیم که به نظر میرسید با برنامه ریزی و هدایت آگاهانه انجام میگیرد.
این گونه اقدامات میتواند باعث ورود کشور به مرحله ای دشوار از بحرانهای داخلی گردد و لذا شایسته است بانیان و حامیان این برخورد ها با نگاهی منصفانه به آنچه که در این چند ماه از برخوردهای اینچنینی عاید ملت و مملکت گشته در راه خود تجدید نظر نمایند و پیش از اینکه هزینه های این منازعات غیر قابل جبران شود در کنار حقوق طیف خود حقوق مخالفان را نیز در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران محترم بشمارند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر